—
Alles ist klar, wie im Text. Alles Irdische ist vergänglich. Wir können nur versuchen das Leben zu vereinfachen. Manchmal klappt es, manchmal platzt es. Man muss Kopf hochhalten und kämpfen um alles, wie im Zitat “Solange du kämpfst, bist du der Sieger”.

Es sieht so schön aus, wie im Märchen,
alles so sauber und ordentlich.
Zu Mittagessen ein Hähnchen
bist so glücklich (…)

Abends kommt ´ne Bote,
du hörst „ein Unfall“
o Gott! was für ein Unfall!?
deine Wagen so rote.

Im Kopf nur Sirene,
hast schon Migräne,
alles brennt,
dein Körper rennt.

Rufst „Mein Schatz“
wo du bist?
Niemand beantwortet (…)
Rufst „Mein Schatz“
wo du bist?
nix.

Bum! Deine Augen auf (…)
Hörst „mein Schatz“
wo warst du?
wo du?

Juchhu!! rufst du laut.
Nix passiert,
alles kapiert!

So was ein Zufall,
keinen Unfall.
Der graue Tag,
ein schöner Tag.

]]> http://mojaidea.wordpress.com/2012/02/17/wyobcowany/feed/ 2 mojaidea http://mojaidea.wordpress.com/2012/02/16/odlotowy-sen/ http://mojaidea.wordpress.com/2012/02/16/odlotowy-sen/#comments Thu, 16 Feb 2012 21:44:45 +0000 mojaidea http://mojaidea.wordpress.com/?p=303 ]]>  

Odlotowy sen

Malowniczy ciepły wrzesień,
dni się swawolnie przeplatały,
choć piękne jak polska złota jesień,
to w otchłani odpływały.

Dnia jednego, choć pracowitego,
dobiegły mnie słowa przyjaciela mego:
„Pojadę w świat, i nie będę się już niczego bać”

O rany! Ale jak? Co? Gdzie? Kiedy?
Pytań miałem ful cały,
a Jego odpowiedzi mnie oniemiały.

I w pewnym momencie,
padły nazwy, sercu coś bliskie,
i ja na zakręcie,
a decyzje szybkie i śliskie.

Worek mam, coś już przecież znam,
pracę z hukiem zostawiłem!
I w podróż razem podążyłem,
jak tak Kraków kocham.

Już słyszę pociągu szum,
czy to jawa czy sen, strach ogarnia mnie.
Boję się przebudzenia!
Choć wciąż szukam odetchnienia.

Na zegarku jest dwudziesta druga dwadzieścia jeden
o losie, mój Przyjaciel, mój i jego bagaż jedziemy!
Łał już nie staniemy jupi jee!
Tak bardzo się cieszyłem,
choć wiele Wodzie zostawiłem.

Za oknem wszędzie tylko mrok,
czas minął jak jeden krótki krok.
Przyjaciel już spał,
On się nigdy nie bał.

Szukając słów opisania szczęścia,
znalazłem się w Krakowie
i nikt mi nic głupiego nie powie
To jest to – Kraków Szczęścia.

Na dworcu jeszcze półmrok,
przykrywał ponury obraz,
i tak już było nie raz.

Idąc peronami wdychaliśmy woń Krakowa,
przechadzając się między murami,
znaleźliśmy się przed wieloma oknami,
to wszystko jak woń – dla nas czysta Odnowa!

Rynek Krakowski jest tak wielce boski,
nasz narodowy skarb, wszystkiego wart,
Sukiennice niczym spadek tamtych lat
- to nie mój głupi żart!

Wyglądało jak z bajki,
wszystko takie stare,
choć ubrane na nowo,
w pełni kolorowo!

Nasz Rynek Krakowski, ta atmosfera,
nic już więcej nie potrzeba,
to lepsze niż nie jedna „bajera”.

W lewą i w prawą, do przodu i do tyłu,
wiele dróg pośród przybyszów przebyli,
razem wszystkie skazy wypatrzyli,
mimo gęstego pyłu.

W blasku słońca Wawel odkryli,
ponad wzgórzami wzniesiony,
chwilami w pamięci utrwalili.

I choć czas wypędzał z komnat,
w sercu radość! W duszy uśmiech!
cali przesiąknięci promieniami słońca,
ktoś zgubił „ochrońca”.

Wędrując ku sercu Krakowa,
ostatnia runda po ryneczku,
ostatni flesza błysk,
to koniec, to początek – kolejna przygoda!

Ciemna noc nas zastała,
dworzec serdecznie przywitał!
krótka chwila i wyjazd.

Wśród przestrzeni kolorowych,
gdzieś gubił się świat i jego blask.
Znów tylko czarna płachta
dziurami czytałem szyldy.

Energia dosięgła szczytu
po ponad dwóch tysiącach lat!
Nasze ciała zenitu
w blasku słońca nocy.

Idąc wygodnie, czułem się swobodnie
na drodze stanął przede mną
oczarował mnie swym spojrzeniem!

To cudo, jarało nas porządnie
uf, ah, oh, ouu ye!
i dźwięków całe mnóstwo,
samo bóstwo.

Muzyczne receptory pobudzone,
łapią każde dźwięki,
tańczą jak szalone,
wydając piękne jęki!!

I tak swobodnie,
na max wygodnie,
pełen ful wypas,
muzyką otoczony,
bawi się jak szalony!

Nad ranem czas uciekać,
nie można już czekać.
Wsiadamy do pociągu niebyle jakiego,
społeczeństwa krakowskiego.

Na dworcu już czekają,
tłumy się przewracają,
inni odwracają i wysiadają.

Gdy słyszę na peron piąty,
odwracam się raz ostatni (…)
wracamy w nasze kąty.

I tak już całkiem wygodnie,
siedzę w pociągu,
przebudzenia szukam.

To tu już na mnie wszystko czeka,
a piękno i sen chwili od dawna ucieka,
to tylko krótka przygoda,
bezcenny odlot.

W woli wyjaśnienia wiersz ten odnosi się do pewnej wakacyjnej przygody, może nie dość umiejętnie wszystko przedstawione to znajdują się tam miejsca, określenia symboliczne, czasem po to by tylko coś ukryć, czegoś nie powiedzieć w prost.

Dedykowany mojejmu Przyjacielowi, który bez wątpienia był szczęśliwy w tej podróży.

P.S. Czy to był sen, czy jawa? Sam już nie wiem (…)

Ile pączków (Berliner) możecie zjeść? Ja dziś już 3 wtrąbiłem i chcę wiecej:-d w końcu tłusty jest raz w roku i odchudzać się nie muszę xD

A swoją drogą to zjadłbym takiego pączka jednego, samemu ulepionego, upieczonego i polukrowanego <mniam> aż ślinka sama leci na samą myśl!!

Dla jeszcze głodnych widoku pączusia foteczka:-)

Tak poznałem Krzyśka;-) fajny chłopak, nic więcej nie będę pisał, bo bym się powtarzał (…)

Zmieniło się też coś innego, a mianowicie wyprowadziłem się z domu, mieszkam na stancji, a w dodatku pracuję. I to wszystko w przeciągu jakichś dwóch tygodni max.

Stancja nie jest świetna pod względem współlokatorów, no ale cóż, ciężko znaleźć dobrych. Choć niektóre sytuacje są chyba niedopuszczalne dla każdego – tak myślałem, jednak się grubo pomyliłem.

Praca jest fajna, podoba mi się to co robię, mimo iż pochłania multum energii, wysiłek ogromny, to nie narzekam póki co. I oby było tak dalej.

Mój przyjaciel Szymek, też się zmienił, może to przeze mnie. Był okres przed sesją, że udając, że się uczę nie spotykałem się z nim. Gdy była już okazja do tego by się spotkać, odmówiłem, wówczas gdy on chciał się spotkać ja wcześniej się umówiłem już z innymi znajomymi, których właściwie też poznałem całkiem niedawno. Dziś odwiedził mnie Szymek, za n-tym razem jak się umawialiśmy, wizyta była dość sztywna, jakoś nie poznawałem Go…, to nie ten sam człowiek, którego znałem dotychczas, mimo iż próbował być taki jak zawsze to nie szło.
Poniekąd ja też nie zachowywałem się tak jak dotychczas, nie było tyle energii, jakiegoś entuzjazmu, czy TYCH rozmów, o wszystkim i o niczym, co zawsze sprawiało frajdę (…)

Odniosłem wrażenie, że się ostatnio zmieniliśmy i odwróciliśmy od siebie (…)

Trudno mi to mówić, ale to już chyba fakt. Co będzie dalej się okaże, nie ma co snuć planów na przyszłość, skoro ona taka krucha…

Komentarze, bądź krytyka, czy wskazówki mile widziane!

Dies ist Er,
groß wie eine Eiche,
mein Reiche.

Hab dich gern,
du bist mein Kern!
Ohne das Treffen,
wäre nix!

Deine Augen sind so klein,
Deine Nase ist so schön,
Deine Lippen sind so süß.

Die Wangen sind immer mehr bunt!
Ich spür´ Wage an Wange
in einer Sekunde.

Mein Herz schläft immer schneller,
mein Gesicht ist immer heller,
o man! der ist besser!

Was du fühlst,
weiß ich nicht mehr;
wie du bist,
weiß ich viel mehr.

Mam dwa kruche końce (…)
poplątane myśli, niczym łamańce językowe.
Kto mi jasno, ale ładnie powie,
Kto mi duszę oświeci,
czego chcę z tej ogromnej sieci?

I mówię i słucham (…)
i mówisz i słuchasz (…)
i myślami wybucham!

Ty (…)
z metra osiemdziesiąt pięć cięty!
lekki jak paluszek!
delikatny jak maluszek!

Jesteś rodzynkiem w mym świecie,
z delikatnymi perełkami jak małe dziecię,
kolorowymi ustami jakby były tylko moje,
ładnym noskiem tylko dla nas dwoje.

Policzki twe to istna kolorów mieszanina,
barw tam nieziemska paleta,
tu czerwony, tam brązowy,
a w środku mój różowy.

Wszystko działa na mnie niczym mocna teina,
z rąk pięknego białego kelnera.
Ogarnia mnie silny dreszcz,
niczym groźba nieznanego oficera.

Twe gorące rysy są urocze,
podkreślają każdy uśmiech,
spędzając każdy chłód,
twarz zamieniając w słodki miód.

Chcę móc go czuć,
by rozkoszować się miodową słodkością,
zamykając oczy,
połykać twe gorące usta,
to tylko me gusta.

O zgrozo, co za nowy twór!
ze strachem czytałem:
„dla naszej tożsamości otwór”
i się bałem(…)

O to cud, pomyślałem sobie.
Będąc ciekawym tego świata
stworzyłem profil nowego skrzata(…)
Było to 18 października
- gdy jeszcze nie wiedziałem o tobie

W i we …
poniedziałki bacznie słuchałem,
wtorki z zainteresowaniem podziwiałem,
środy sam się obrażałem.
Czwartek to dla mnie nadzieja.
piątki i soboty ostro świętowałem (…)
Niedziela czas wielkiego odpoczynku,
przy moim ukochanym ciepłym kominku.

Tak mijały błogie tygodnie,
(…) cicho, smutno sam siedziałem,
choć w fotelu mi wygodnie,
to, tak już nie wytrzymałem (…)

Wstałem,
odwagi nabrałem,
każdy mór pokonałem
- tak też myślałem.

Z czasem się pytałem:
„Boże gdzie ja mam głowę”
szybko się wdałem
w tę rozmowę

Odpowiedzi nie dostałem,
choć tygodniami już czekałem,
tak bardzo się obawiałem.

Tego dnia coś we mnie pękło,
uciekłem w nieznane.
Mimo, że serce nie wymiękło
- ono kochane!

Kilka dni nawet wytrzymałem
ale sercem to kochałem (…)
Myślami chętnie powracałem.
Stop! – powiedziałem.
Wracam!!

Gdy po przerwie wróciłem,
wszystko czar swój straciło (…)
chyba się pomyliłem,
w sercu się bluźniło (…)

Dnia już kolejnego,
patrząc niepewnie,
poznałem kogoś nowego (…)
a to dzięki siema, elo!
- to mój nowy jest kumpello!!

Puenta jest taka:
Bez naszego kumpello,
nie byłoby żadnego Hello!