marzenia ma je chyba każdy z nas. Zazwyczaj są piękne, pełne sukcesów, radości – poprawiają nam nastrój, wprowadzają w “ten inny świat”, gdzie wszystko może się zdarzyć, wszystko można zrealizować.
Moim marzeniem od najmłodszych już lat było bycie nauczycielem, uczyć w szkole, przebywać z dziećmi, wspierać je, a przede wszystkim rozmawiać, pokazać, że człowiek, który jest starszy, wyżej usytuowany nie znaczy, że “odizolowany”. Czytaj dalej
Tak mnie stworzono, że do obu płci jest mi równie blisko. Ale czy to od razu źle? coś złego? Od dawien dawna biję się z myślami, ej czy to aby na pewno nie jest złe, przecież większość tego nie akceptuje. I po tym przychodzi zwątpienie – cholera może faktycznie nie jestem homo tylko tak mi się wydaje, zauroczyłem się tym jednym, przecież nie próbowałem z żadną dziewczyną stworzyć czegoś co można było by nazwać związkiem, a może i czymś więcej. eh.. stop! myślę sobie pozwolę na to by życie samo się “prowadziło” gdzieś w końcu dojdę – ale to nie dla mnie, na dłuższą metę tak nie potrafię.. Czuję jak gdybym stał nad przepaścią – wrócę nic się nie zmieni, skoczę nastąpi drastyczna zmiana.
Potrzebuję celu, zadania które będę mógł realizować by osiągnąć zamierzony cel.
To wszystko tak ładnie brzmi – rzeczywistość jest inna.. odwaga, cele i chęć tego realizacji gdzieś znów została stłamszona. Dlaczego serce często ma większą władzę niżeli rozum?
